Michael C. Hall urodził się 1 lutego 1971 roku w Raleigh w Północnej Karolinie jako Michael Carlyle Hall. Jego ojciec był pracownikiem IBM, zmarł na raka gdy Michael miał zaledwie 11 lat. Nie ma rodzeństwa, siostra zmarła przed narodzeniem.
Wcześnie zainteresował się aktorstwem, w szkole grywał chętnie w spektaklach muzycznych, należał do chóru chłopięcego. Ukończył Earlham College w Richmond oraz New York University, gdzie uzyskał magistra sztuk pięknych. Występował m. in w sztukach: ‘Henryk V’ i ‘Makbet’. W maju 2002 roku ożenił się z Amy Spanger, po czterech latach małżeństwa wziął rozwód.
Sławę i nominację do nagrody Emmy przyniosła mu rola homoseksualisty w serialu ‘Sześć stóp pod ziemią’. Później zagrał u boku Bena Afflecka w filmie ‘Zapłata’ w 2003 roku. Największą popularność przyniosła mu jednak rola seryjnego mordercy, tytułowego bohatera w serialu ‘Dexter’. Za tę kreację otrzymał kolejną nominację do Emmy oraz do Złotego Globa.
Dexter Morgan
Odtwórca tytułowej roli w „Dexterze” Michael C. Hall(37) poślubił serialową siostrę Jennifer Carpenter(29).
Ceremonia odbyła się w Sylwestra (zeszłego roku) w Californii. Panna młoda miała bukiet z białych róż, a na ich weselu grał zespół jej dziadka.
Para poznała się na planie serialu i potajemnie spotykała się od ponad półtora roku. Nie jest to ich pierwsze małżeństwo. Hall rozwiódł się w 2006 roku z Amy Spanger, natomiast Jennifer Carpenter w 2003 z Alex’em Nevolanick’em z którym ma dziecko.
Jeden z ciekawszych bohaterów wszystkich serii. Z jednej strony jest złowieszczy i bezwzględny. Zabija od trzydziestu lat. Także dzieci. Znęca się nad swoją rodziną. Córkę trzyma zamkniętą w pokoju. Syna często bije. Jest bardzo surowy i wymagający wobec swoich bliskich. Często traci panowanie nad sobą. W każdym momencie mógłby się na kogoś rzucić.
Ale jest też druga strona medalu. Przebłyski niewinności. Arthur pokazuje je kilkakrotnie. Czasami podczas dokonywania zbrodni jest przestraszony. Po zabójstwie w wannie płakał pod prysznicem w ukropie. Seryjny morderca, a nie potrafił dobić rannego jelenia. Kiedy Dexter sam to zrobił, Arthur odwrócił wzrok. Były w nim skrawki dziecięcej niewinności.
Arthur był także w pełni świadomy tego, kim jest. I wcale mu się to nie podobało. Chciał popełnić samobójstwo by przerwać ten cykl. W finale akceptuje swój koniec, a nawet go oczekuje.
Plusy należą się scenarzystom za stworzenie tak dwubiegunowej postaci. I oczywiście dla Johna Lithgowa. Aktor nie szarżuje. Gra swojego bohatera spokojnie i opiera się na niuansach. Po mistrzowsku zrobił to, co Michael C. Hall wykonuje już cztery lata. Taki był chyba zamysł. W końcu Arthur to było takie lustrzane odbicie Dextera. W wielu zachowaniach byli podobni.
Szkoda, że scenarzyści nie wymyślili lepszego i ciekawszego wątku dla tych bohaterów i aktorów. Wyglądało to tak, jakby twórcy nie mieli żadnego innego pomysłu. Nie wiemy co zrobić z Angelem. Nie wiemy co zrobić z Marią. To wymyślimy między nimi romans. Dwa problemy z głowy.
To mogłoby jeszcze ujść, gdyby wcześniej były jakieś oznaki, że taki wątek jest możliwy. A takowych w serialu nie było. LaGuerta i Batista nie mieli podwalin na wielką miłość.
Temu wątkowi nie pomagała mała ilość czasu ekranowego. David Zayas i Lauren Velez są dobrymi aktorami. Nie mieli jednak zbyt wielu szans, by zrobić cokolwiek dla uwiarygodnienia tej historii.
Jeszcze gorzej było, kiedy bohaterowie zaczęli się szamotać. Chcą być razem. Ale trzeba to zgłosić szefostwu. Potem nie chcą. Potem znowu chcą. Na pewnym etapie sezonu kapitan Matthews powiedział do bohaterów: Mam już dość, tego tam i z powrotem.
Trochę lepiej było pod koniec. Kiedy Angel odwiedza starego schorowanego mężczyznę, bohater właśnie złapał mordercę jego żony. Sprawa ciągnęła się przez bardzo długi okres. Po tym spotkaniu Angel wyznaje Marii prawdziwą miłość. I to jest chyba jedyny moment, kiedy udało się sprzedać widzom ten wątek. Aktorzy mieli czas by zrobić swoje.
Jednak w całości, ten wątek trzeba zaliczyć jako nieudany. Lepszy byłby jakiś motyw policyjny. Taki, który wciągnąłby te postacie w centrum wydarzeń sezonu. A tak mieliśmy mało wciągający przerywnik w głównym wątku serii.
Julie Benz’s była łyżwiarką (w 1988 roku brała udział w mistrzostwach juniorów). Kontuzja sprawiła, że rozpoczęła studia aktorskie w NYU, a potem przeniosła się na zachodnie wybrzeże USA. Pojawiała się w serialach „Sliders” i „Hang Time”, a nawet wystąpiła „u boku” Jacka Nicholsona w „Lepiej być nie może” (jako recepcjonistka). W 1997 starała sie o rolę Buffy (jak Charisma Carpenter „Cordelia”), ale nie udało jej się. Na otarcie łez otrzymała propozycję roli Darli, lecz została „uśmiercona” już w podczas I sezonu serialu. Pojawia się pod koniec I serii „Angela”.
Poza kamerą, Julie uwielbia zakupy. Na swojej oficjalnej stronie radzi na temat mody, makijażu i zachowania. Ma 2 psy Elvisa i Gracie i jest dumna ze swoich umiejętności kulinarnych.
filmowa siostra Dextera
prawdziwe nazwisko: Jennifer Leann Carpenter
stan cywilny: dwukrotnie zamężna:
1. Alex Nevolanick (2001 – 2003, rozwód), dziecko;
2. Michael C. Hall (od 31.12.2008)
Jennifer urodziła się 7 grudnia 1979 roku w Louisville w stanie Kentucky, USA. Ukończyła akademię Sacred Heart Academy w Louisville oraz uczęszczała do Juilliard School w Nowym Jorku.
Występowała na Broadwayu, m. in. w sztuce ‘The Crucibl’ z Liamem Neesonem i Laurą Linney. Jej przełomową rolą okazał się film ‘Egzorcyzmy Emily Rose’ z 2005 roku, gdzie zagrała tytułową bohaterkę. Za tę kreację otrzymała nominację do nagrody Saturn Akademii Science Fiction, Fantasy i Horroru oraz zdobyła Złotego Popcorna – MTV. Większą popularność przyniosła jej rola Debry Morgan w serialu ‘Dexter’, za co również otrzymała nominację do Saturna.
Rzecz dzieje się w gorącym, egzotycznym sercu Florydy, Miami, gdzie żyje niepozorny, prostoduszny i przyjacielski Dexter – pracownik policyjnego la
Dexter Morgan - najsławniejszy seryjny zabójca Ameryki
boratorium, specjalista od badań śladów krwi w przeróżnych miejscach zbrodni. W rzeczywistości prosty, małomówny facet jest, jak sam siebie nazywa „potworem w ludzkiej skórze”. Swoje chore, zabójcze skłonności rozwija w dosyć oryginalny sposób. Tropi a następnie eliminuje podobnych sobie zwyrodnialców dzięki czemu wyładowuje swoje psychopatyczne skłonności a zarazem oczyszcza ulice Miami z wszelkiego rodzaju szumowiny.
Swoje drugie ja skrupulatnie ukrywa przed przyszywaną siostrą Debrą, kolegami z komisariatu oraz swoją dziewczyną, poniżaną w przeszłości przez męża, matką dwójki dzieci. Wszystko się zmienia kiedy w mieście pojawia się seryjny morderca zwany Ice Truck Killer (Zabójca z samochodu-chłodni). Szaleniec zna mroczny sekret Dexa i rozpoczyna z nim swoją własną chorą grę w „zabijanego”.
Serial powstał na podstawie powieści Jeffa Lindsaya „Demony dobrego Dextera”. O ile sama powieść była czarną komedią tak telewizyjnej produkcji daleko do specyficznego humoru, nawet jeżeli jest to humor czarny. Trzeba jednak przyznać że początkowe epizody to historie pełne ironii, niekiedy zabawne jednak uciekające od komedii. Po piątym odcinku początkowy ironiczny klimat „Dextera” całkowicie zanika by wraz z coraz bliższym rozwiązaniem sprawy Ice Truck Killera przerodzić się w pasjonujący dreszczowiec.
