Jeden z ciekawszych bohaterów wszystkich serii. Z jednej strony jest złowieszczy i bezwzględny. Zabija od trzydziestu lat. Także dzieci. Znęca się nad swoją rodziną. Córkę trzyma zamkniętą w pokoju. Syna często bije. Jest bardzo surowy i wymagający wobec swoich bliskich. Często traci panowanie nad sobą. W każdym momencie mógłby się na kogoś rzucić.
Ale jest też druga strona medalu. Przebłyski niewinności. Arthur pokazuje je kilkakrotnie. Czasami podczas dokonywania zbrodni jest przestraszony. Po zabójstwie w wannie płakał pod prysznicem w ukropie. Seryjny morderca, a nie potrafił dobić rannego jelenia. Kiedy Dexter sam to zrobił, Arthur odwrócił wzrok. Były w nim skrawki dziecięcej niewinności.
Arthur był także w pełni świadomy tego, kim jest. I wcale mu się to nie podobało. Chciał popełnić samobójstwo by przerwać ten cykl. W finale akceptuje swój koniec, a nawet go oczekuje.
Plusy należą się scenarzystom za stworzenie tak dwubiegunowej postaci. I oczywiście dla Johna Lithgowa. Aktor nie szarżuje. Gra swojego bohatera spokojnie i opiera się na niuansach. Po mistrzowsku zrobił to, co Michael C. Hall wykonuje już cztery lata. Taki był chyba zamysł. W końcu Arthur to było takie lustrzane odbicie Dextera. W wielu zachowaniach byli podobni.
Szkoda, że scenarzyści nie wymyślili lepszego i ciekawszego wątku dla tych bohaterów i aktorów. Wyglądało to tak, jakby twórcy nie mieli żadnego innego pomysłu. Nie wiemy co zrobić z Angelem. Nie wiemy co zrobić z Marią. To wymyślimy między nimi romans. Dwa problemy z głowy.
To mogłoby jeszcze ujść, gdyby wcześniej były jakieś oznaki, że taki wątek jest możliwy. A takowych w serialu nie było. LaGuerta i Batista nie mieli podwalin na wielką miłość.
Temu wątkowi nie pomagała mała ilość czasu ekranowego. David Zayas i Lauren Velez są dobrymi aktorami. Nie mieli jednak zbyt wielu szans, by zrobić cokolwiek dla uwiarygodnienia tej historii.
Jeszcze gorzej było, kiedy bohaterowie zaczęli się szamotać. Chcą być razem. Ale trzeba to zgłosić szefostwu. Potem nie chcą. Potem znowu chcą. Na pewnym etapie sezonu kapitan Matthews powiedział do bohaterów: Mam już dość, tego tam i z powrotem.
Trochę lepiej było pod koniec. Kiedy Angel odwiedza starego schorowanego mężczyznę, bohater właśnie złapał mordercę jego żony. Sprawa ciągnęła się przez bardzo długi okres. Po tym spotkaniu Angel wyznaje Marii prawdziwą miłość. I to jest chyba jedyny moment, kiedy udało się sprzedać widzom ten wątek. Aktorzy mieli czas by zrobić swoje.
Jednak w całości, ten wątek trzeba zaliczyć jako nieudany. Lepszy byłby jakiś motyw policyjny. Taki, który wciągnąłby te postacie w centrum wydarzeń sezonu. A tak mieliśmy mało wciągający przerywnik w głównym wątku serii.