Arthur Mitchell
Jeden z ciekawszych bohaterów wszystkich serii. Z jednej strony jest złowieszczy i bezwzględny. Zabija od trzydziestu lat. Także dzieci. Znęca się nad swoją rodziną. Córkę trzyma zamkniętą w pokoju. Syna często bije. Jest bardzo surowy i wymagający wobec swoich bliskich. Często traci panowanie nad sobą. W każdym momencie mógłby się na kogoś rzucić.
Ale jest też druga strona medalu. Przebłyski niewinności. Arthur pokazuje je kilkakrotnie. Czasami podczas dokonywania zbrodni jest przestraszony. Po zabójstwie w wannie płakał pod prysznicem w ukropie. Seryjny morderca, a nie potrafił dobić rannego jelenia. Kiedy Dexter sam to zrobił, Arthur odwrócił wzrok. Były w nim skrawki dziecięcej niewinności.
Arthur był także w pełni świadomy tego, kim jest. I wcale mu się to nie podobało. Chciał popełnić samobójstwo by przerwać ten cykl. W finale akceptuje swój koniec, a nawet go oczekuje.
Plusy należą się scenarzystom za stworzenie tak dwubiegunowej postaci. I oczywiście dla Johna Lithgowa. Aktor nie szarżuje. Gra swojego bohatera spokojnie i opiera się na niuansach. Po mistrzowsku zrobił to, co Michael C. Hall wykonuje już cztery lata. Taki był chyba zamysł. W końcu Arthur to było takie lustrzane odbicie Dextera. W wielu zachowaniach byli podobni.